Paralellik ilkesinin sonuçları olarak bir ülkedeki (en alakasız konular da dahil) diğer bir çok alan nasılsa sinema da eleştirisi de öyle olmak zorunda!(Büyük resim) Her konuyu ayrı ayrı tartışın; ekonomi, politika, sosyalizm, hukuk, eğitim, edebiyat, tiyatro, müzik, resim, fotoğraf…neredeyiz tüm bunlarda? Toplum bu malzeme bu. Bunu yadsıyarak kendi içine dönmüş bir “7. sanat sinema” dünyası oluşturmak ne kadar gerçekçi görünüyor.Hadi birileri yaptı, sonra?
Minimalist sinema mesela. Çıkış noktası özgünlük iken, neredeyse sıradanlaşmaya doğru gitmeye başladı. Çünkü bu paralellik ilkesiyle beraber, kim bir gün kalıpları yıkıp bir şey yapacak olsa, içinde bulunduğumuz toplumun yukarıda anlattığım diğer alanlardan üzerine yapışan eksiklikler ya da çarpıklıklardan kaynaklı hastalık gelip onu hemen buluyor. Dönen bir diskin üzerinde iseniz ister istemez herkes aynı çizgiye kayma eğiliminde olacaktır.
İzleyicisi olmayan sinema olamaz. İzleyiciniz ( ya da eleştirmeniniz) bu ise, ham maddenizin (konu, senaryo, prodüksiyon..vs) önemi azalıyor. Bu nedenle çok büyük bir güç (mesela devlet) çıkıp “bu alan bu ülkenin en büyük alanı olacak” diyerek, ve tüm diğer hastalıklardan onu izole edip, işin özüne yoğunlaşmayı eksiksiz bir şekilde yapmaya başlarsa bir ışık o zaman görülebilir.
Eleştiri konusuna gelirsem..Tonla para harcayıp film yapmış ya da gişeye milyonları çekmiş adamı siz nasıl olur da eleştirirsiniz? Mantık şu; yapmayalım o zaman, American filmleri izleyin daha mı iyi? Alacağınız cevap budur.Ya da şudur; “emeğe saygı” “+rep” :)
Diyorlar ki “türk sinemasına destek olunuyor gişe yapan film kalitesiz ya da çerezlik de olsa sektörü zenginleştirip, bir sonraki yapım için maddi ve manevi itici güç oluyor”
Oluyor da sonuç ne?; 0+0+0+0+0+0+0=0
]]>