Ha dediğim gibi, hepsi ölsünler dese bu insanlar çok mu mutlu olacaklardı? En azından bu kadar söylenmezlerdi sanırım.

Belgesel çekim tekniklerinin filmlerde kullanılmaya çalışması (hurt locker sadece kullanmaya çalışmıştır) seyirciyi gerçeklik duygusuna daha da yakınlaştırmaktır ancak becerilemediğinde özellikle kamera zoomları heryerde anlamsız şekilde arz-ı endam ettiğinde, hedeflenen seyirciyi sürükleme olayı daha bir imkansızlaşıyor çünkü her zoom’da veya çok sallanan kamera da filmden kopuyoruz.

Bunu hakkıyla başaran son filmlerde discrit 9 epey güzel olmuştu. Özellikle işi sadece kameraya yüklemenin yerine, film içinde karakterlerin görüşlerini anlattığı röpörtaj sahneleri bizi karakterleri anlamaya ve onlarla daha fazla yakınlık kurmaya davet etmişti.

Başlık konusu olan filmi izledim. Bu filmden sonra bir kez daha akademiye olan görüşlerim belirginleşti. Kendilerine buradan bir mesaj yollamak istiyorum. Academy fuck you!

Zevk renk meselesi diyeceğim, zaten bu yazıyı da filmin çok iyi olmasından ötürü yazmadım, hatta yazdığım yorumların çoğu ortalama filmler üzerine. Bu yazı sadece filmin yanlış anlaşıldığını düşündüğümden yazıldı, sen yorum yazmasaydın da kaldıracaktım yazıyı, kaldırmaya geldiğim anda senin yorum geldi :).

Zevk renk meselesi diyeceğim tabii de başrolü beğenmemiş olman ilginç, bence çok iyi bir oyunculuk var ortada.

Anlamsız yere ödüllendirilmiş film çok ama, Slumdog bile en iyi film alabiliyorsa Hurt Locker hayda hayda alır.

Açıkcası pasifist ve insancıl bir birey olarak savaş dünyada en çok nefret ettiğim şeylerden biri. Amerika’nın Irak işgali vs. gibi konulara girmeyeceğim. Bu filmin de en çok eleştiri aldığı nokta, diğer tarafı göstermemesi ve Iraklı insanların acılarına değinmemesi, tek acı çekenin Amerikalılarmış gibi gösterilmesi gibi konulardı. Bu filme saldırmadan, politik olmakla eleştirmeye çalışanların yapabileceği en mantıklı eleştiri bu olabilir. Gerisinde dediğim gibi art niyet ararım.

Burada ise yukarıda da değindiğim olay giriyor devreye. Benim bu filmden anladığım bir askerin bunalımı değildir, bir bireyin bunalımıdır. Bu bireyin Irak’taki bir Amerikan askeri olması ne kadar önemlidir, önemli konu bu. Başka bir platformda bu filmi savunurken, bu filmi güney anadoluda Kürtlere karşı savaşan Türk askeri perspektifinden de gösterebilirdiniz ve hikâye, hikâye ve karakter oluşumları açısından hiçbir şey kaybetmez demiştim. Zira film zamansız ve mekânsız aslında. Irak’ta geçiyor oluşunu popülistliğine, ya da Amerikalıların bildiği savaşın o olmasına bağlayabiliriz. Bunu eleştire de biliriz. Amerikalılardan gelip de PKK filmi çekmesini beklemek saflık olur.

Bu film James’in iç dünyasıyla ilgilidir. O kadar. Orduların, hükümetlerin vs.lerin savaşı değil bireyin kendiyle savaşının hikâyesidir. Bu hikâyeyi militarist olmakla suçlayanlar Jarhead‘e bayılırlar ama örneğin. Oysa orada da savaşa gidip tek kurşun sıkamadan dönen askerin psikolojisi anlatılır. Sorun şudur ki Jarhead oskarın yakınından bile geçmemiştir, o nedenle de millet bayılmıştır. The Hurt Locker’ı geçen sene izleyip bayıldığımda ve yorumları okuduğumda militaristliğiyle ilgili hiçbir sorun yoktu ortada. Şimdi Akademi askeri övdü oldu yine..

İlginç insanlarız biz de bakma sen.

Yine bekleriz Bayram bloga da memlekete de, yarım kaldı geçen sefer hehe.

Akademi Odulleri’nin artik prestijinin kalmadigini ve git gide moda sovuna donustugunu ben de hissediyorum. Kidemli memura verilen terfi gibi odul dagitiliyor bazi bazi.

Neyse, Amerikalilar ve savas aslinda cok ilginc bir konu. Kendi topraklari uzerinde 1861–1865 yillari disinda hicbir savasa girmedi A.B.D. Onda da kendi kendilerini oldurduler zaten. Genel olarak tipik Amerikan insanini psikopat, savas yanlisi, Araplardan nefret eden, surekli fast-food yiyen bir canli turu zanneden kimseler Bigelow’un Oscar odulunu alirken sarfettigi cumleleri savas yanlisi olarak algilayabilirler. Ama sen guzel bir sekilde yorumladin bu olayi ve cok hosuma gitti.

Cunku Amerikalilar da aglar, sever, kuser, otobus bekler, fotokopi ceker, dizi izler, agda yapar, utu yapar, burnunu karistirir, osurur vs. Kanimca diger canlilara gore “farkindalik katsayilari” biraz dusuktur. Yani, ilkokuldan itibaren “coplerin geri donusumu” hakkinda okulda, evde terbiye edilirler ama poset ustune poset, karton ustune karton, mazot ustune mazot harcamayi garipsemezler. Bir marketten haftalik mufak alisverisi yaptiginizda en az 10 poset torba ile donersiniz. Ton baligi ile bulasik deterjanini ayni yere koymazlar mesela.

Demem o ki, baslarina gelen iyi kotu herseyi beyazperdeye aktarabiliyorlar diye, elestirmek olmaz.

Biraz konudan saptim farkindayim. Kisaca yazilarina ve objektif goruslerini aktarmaya devam et Eylemcigim. Kendine cok iyi bak,