Henüz sinema kendini besleyebilecek kapasitede değil, eğitimli insan yetiştiremiyor, büyük çoğunluk, okul mezunları bile alaylı yetişiyor. Her şeyi tecrübe ile yapıyorlar. Ruh hiç kimsede yok. Zira deli ruhları besleyebilecek bir sinemamız yok, ne maddi anlamda, ne de seyirci anlamında. Mchel Gondry Türkiye’de yaşasa anca Kaygısızlar’ı falan çekerdi.
Bir ya da iki sonraki nesilden ümitliyim.
]]>Yine de tartışılmasında yarar görüyorum. Çünkü bu yaklaşmaya çalışanlar arttıkça sinema kültürü gelişecektir, tıpkı Eylem’in baştan beri dediği gibi. Keşke böyle bloglar artsa da millet kendi fikrini yazıp tartışsa ve okuyanlara yol gösterse.
]]>Ben listenin güncel olmasını, özellikle de Eşkıya sonrası dönemi kapsamasını istedim. Bahsettiğin filmlerin değeri tartışılamaz bile ancak listeyi oluştururkenki amacım yakın dönemde çıkan filmler ve bu filmlerin gişedeki başarıları. Bu grafik çok şey açıklıyor bize çünkü. Bir kısmının gişe rakamlarına ulaşamadım tabii.
Bir de biz genç bir nesil olduğumuzdan, en azından ben, bahsettiğin filmlerin tamamını televizyon filmleri olarak biliyorum. Hiçbirini sinemada izlemedim ama televizyonda onlarca kez izledim. O nedenle böyle ilginç bir algıda seçicilik oluyor insanda. Sanki bunlar sinemanın değil de, şimdiki dizilerin o dönemki hali gibi geliyor insana. Sen filmleri yazınca resmen aydınlanma yaşadım, “doğru lan” dedim kendi kendime..
]]>Yalnız burada kantarın topuzunu kaçırıp işi, entelektüel düşmanlığına vardırmamak lazım. Modern Sanat ilk çıktığında, Hitler tarafından, tüm modernist sanatçılar ve ressamlar alaşağı edilmek istenmiş ve onları yeren afişler, sergiler yapılmıştı. Bu daha sonra sistematik entelektüel düşmanlığına varmıştı. Bunun da dengesini bulmak gerekiyor. Onlara da ihtiyacımız var. Sırf bunun için, über-entel Fatih Özgüven’in Vavien ile ilgili yazdığı yazıya bakmak gerek. Bu belki ilk kıvılcım olabilir.
Her Şey Çok Güzel Olacak, popüler sinemanın en güzel örneklerinden birisiyken Recep İvedik en kötü örneklerinden birisidir. Ama, her iki film türü de mutlak suretle çekilmelidir. En kötü film de, en iyi film de, sinema şemsiyesi altında halkın kolektif bilincinde yer etmelidir ki böylece insanlardaki “sinemaya para vereceğime evde izlerim” mantığı sekteye uğrasın. Sinema salonları dolsun, salon sahipleri kazansın, böylece her türlü filme salonlarını açabilsin, dağıtımcı kazansın böylece bağımsız filmleri de dağıtabilsinler, yapımcı kazansın böylece genç yönetmenlerin projelerine de para ayırabilsinler, yönetmen kazansın ve sonra bütün bu paralar, yeniden ve hevesle sinema sektörüne aktarılsın. Bu işler böyle. Halka inmeden sanat filmi yapamazsınız, gayet de ironiktir. Recep İvedik olmasa, Semih Kaplanoğlu film çekemez. Bunun ayırdına varmak gerek.
Bir diğer diyeceğim şey de, yaptığın film listesiyle ilgili. Filmleri tarih sırasına alırsan çok daha iyi olur. Bir de 1990′lardan da önceye gitmende yarar var sanki. Züğürt Ağa’nın, Selamsız Bandosu’nun, Neşeli Günler’in, Gülen Gözler’in, Bizim Aile’nin, Hababam Sınıfı’nın ve Köyden İndim Şehre’nin de bu filmlerde katkısı var. Özellikle Her Şey Çok Güzel Olacak filmindeki naiflik, bana kalırsa, bu eski Türk filmlerinin naiflik mirasını çok daha iyi kullanmıştır. Masumiyet de, eski yeşilçam filmlerinin. Bu listeye biraz daha emek vermek gerek.
]]>