Efendim yeni bir Hatıralar yazımıza hoşgeldiniz. Bu bölümde biraz içerik değişikliğine gittim. Sizleri bugün 5 yaşındaki Eylem’le tanıştıracağım. Hem de görsel olarak. 5. yaşımı Amerika’da geçirdiğimden fotoların neredeyse tamamı Amerika’da çekildi. Fotolara baktıktan sonra annemin beni neden evlatlık vermek isteyeceğini anlayabilirsiniz. Fotolardaki çocuktan şimdiki halime dönüşen bir mutantı ben 2 gün yanımda tutmazdım, gönderirdim gitsin. Ama annem beni çok sever, öperim annemi burdan ki evlatlık vermedi beni sağolsun. Evet başlayalım bakalım.

Annem demişken, annem ve benim bir fotomuzla başlayalım. Fotodan gelen ipuçlarına göre bir doğumgünü kutlanıyor. Annemle benim neredeyse aynı gün doğduğumuzu düşünürsek (1 günle kaçırmışım) ortak bir kutlamadır sanırım. Sağ köşede babamı sıkıntıdan patlarken görebilirsiniz.

Doğumgünü demişken:

Babam demişken:

Efendim daha o yaşlardan sevişmekle aklımı bozmuşum ama tabii 5 yaşında o işler zor. Tanıyacağınız biriyle idare etmek zorunda kalmışım:

Kermit de keyif alıyor, belli.. Bu bez bebek hâlen odamda durmaktadır.

Eylem sen İngilizce’yi nereden öğrendin diyenler için geliyor:

Annemin notunda yazanlar: “Eylem telefonda konuşuyor. Biraralar sürekli sınıftan bir arkadaşıyla konuşmak istiyordu. Bu işte çok da başarılıydı doğrusu. Hem İngilizce konuşuyor hem de numaraya kendi çeviriyor. 5 yaşında bir Türk çocuğunun bu işleri beceriyor olması her yiğidin harcı olmasa gerek!  şaka şaka!” Albümün her sayfasındaki mizahi notları bu fotolara bakmayı gerçekten bir keyif haline getiriyor.

Seçmece birkaç bomba foto daha koyalım bakalım.

Üniversitedeki ilk yıllarımı oluşturan bulaşık yıkama. O zamanlardan alıştırmalara başlamışım.

Kendimi yemek istiyorum şuna bakınız:

Efendim bu da hac vazifemi yerine getirmeden önce bacımla çektirdiğim fotoğraf. Biraz daha eski diğerlerine göre.

Şimdi dönüp yukarıdaki fotolara tekrar bakmanızı rica ediyorum arkadaşlar. Bu tatlılık şirinlik abidesinden benim gibi bir gorile dönüşen bir adamı, siz olsanız siz de evlatlık vermez misiniz?

Ben kesin verirdim..

Fotoğrafların muhteşem kalitelerinden dolayı özür dilerim. Tüm hafta salonun ortasında sayısallaştırılmayı beklediler ancak erteleye erteleye unuttum.. Uçağımın kalkmasına 8 saat kala çekeyim dedim, bu sefer de foto makinesinin pili bitmiş, onu şarj et, aceleyle çek derken anca bu kadar oldular..

Popülerlik: 26% [?]

Bunlar da ilginizi çekebilir

• Mutlu (3)
  Blogu daha kişisel bir boyuta çekme yazıları no.1'e hoşgeldiniz. Eylem Pla...
• Alkazar'a veda.. (1)
  Üzücü haber dün geldi, 1 Mart 2010 itibariyle, Alkazar Sineması perdelerini...
• 5 yıl önce (6)
  Lise bittikten sonra hepimiz başka ülkelere dağılacağımızdan, o dönemler bo...
• Çocukluk Hatıraları Bölüm 3: Kız Kardeş Özel Sürüm (3)
  Ablamın İspanya'ya gidişi şerefine Hatıralar'ın bu 3. bölümünü onunla ilgil...