Yalnız Ruhlar İçin Müzik
Yalnızlık zanaatının beni zorladığı gecelerde bana yoldaşlık eden, her dinleyişimde bana ayrı bir tecrübe yaşatan birkaç gruptan bahsedelim bu gece.
Can yoldaşlarım ile başlayalım; Mono.
Mono benim için çok derin anlamlar ifade eden bir grup. Neden derseniz bir cevap veremem muhtemelen, ama özellikle You Are There o kadar iyi bir albüm ki, her dinleyişimde yeniden doğmuş kadar oluyorum. O kadar iyi bir albüm ki bir sonraki albümleri Hymn to the Immortal Wind‘i daha bir kez dinleyebildim. Sebebi albümün çıktığını unutmuş olmam :). Mono deyince You Are There geliyor artık aklıma ve You Are There çalmaya başladı mı, albüm bitene kadar da kapanmıyor. Hele ki Yearning.. Mono yanılmıyorsam 2003′te uğradı İstanbul’a ama o zamanlar ne yazık ki haberdar değildim kendilerinden.. Bekliyorum hâlâ. Post-rock’ın Metallica’sı (ün açısından) Mogwai’ı izleme şansına eriştim, ama aklım hâlen Mono’da..
Şimdi psikolojik durumumuzu yalnızlıktan depresyona getiriyoruz. Hava soğuk, içiniz darlanmış, her şey çok kötü.. Sadece yatağa uzanıp tavana bakmak istiyorsunuz. O zaman o an hayatınızın soundtrackinde A Silver Mt. Zion çalacak. Zion’u ne yazık ki tarif edemiyorum. Albüm de tavsiye edemiyorum. Ayıramıyorum ben onları.. Ama ulan ille de ayır be bir parça diyorsanız:
Mt. Zion dinlerken lütfen kendinize dikkat edin. Kaybolabilirsiniz.
Zion’dan sonra ortamı biraz canlandırmak lazım. Ama korkuya mahal yok, hâlen daha yalnız ruhlara çalıyoruz: Band of Horses. Everything All the Time albümleri (ve özellikle The Funeral ile Great Salt Lake (klibi de çok iyidir ama nedense youtube’da aratınca alakasız bir klip çıktı)) o mutlu/hüzünlü akşamlar diyebileceğimiz akşamlar için bir numaradırlar.
Çok tatlısınız be abiler..
Movus. Çok sık dinlediğim bir grup değil Movus. Ancak Post-Rock gibi pek çok grubun birbirine aşırı benzediği bir tarzda çalmaya başladığı saniye müziğini ayırt edebildiğiniz bir grup büyük olasılıkla çok iyi bir gruptur. Movus öyle bir grup.. Aynı albüm kapağı gibi, uçuran, alıp götüren..
A Whisper in the Noise! Hiçbir şey diyemiyorum. Tek bir parça paylaşacağım:
Yazdıkça yazasım geliyor be birader.. O kadar çok grup var ki daha.. En çok dinlediklerimle başlayayım dedim ama yazdıkça geliyorlar aklıma.. Şimdilik bu kadar bıraksam kimse kızmaz sanırım.
Aslında Sigur Rós‘tan bahsetmeyecektim. Özellike Takk‘tan sonra zaten duymayan kalmadı. O kadar büyük bir üne kavuştular ki zaten.. Hele taptığım yönetmen Wes Anderson‘ın Life Aquatic’in finalinde Sigur Rós kullanması… Bill Murray’ın o eşsiz hüzün ve mutlulukla kaplı yüz ifadesini Sigur eşliğinde izlemek inanılmaz ve de unutulmaz bir deneyimdir.
Screaming Masterpiece belgeselini sinemada izleme şansım olmuştu. Açılışı bir Sigur Rós konseriydi.. Müziğin girdiği daha ilk saniye tüylerim öyle bir diken diken oldu ki bildiğiniz acı çektim. Ömrümde öyle bir şeyi daha önce yaşamadım, uzun süre de yaşama planım yok. Canlı izleme fırsatına erişeceğim o cennetlik günde neler hissedeceğimi hayal dahi edemiyorum. Zaten kenardaki haftalık bölümünün (o hafta en fazla dinlediğim grupları size sunan bir hizmettir kendisi) üzerine basar da uzantıyı takip ederseniz en çok dinlediğim grubun Sigur olduğunu göreceksiniz. Âşığım ulan! Var mı!!
Heima‘yı henüz izlemediyseniz ruhunuzun bir parçasının eksik olduğunu daha farkedememişsiniz demektir. Böyle eşsiz bir gruba, böyle eşsiz, böyle muhteşem, böyle.. Böyle bir “film” yakışırdı herhalde.. Henüz bu tecrübeyi yaşayamamışlarınız için fragmanını paylaşıyorum. Her anlamda çok iyi bir tecrübe.
Ayrıca genci yaşlısı, her İzlanda kadının taş olması da çok ilginç bir şey..
… Ruhlar İçin Müzik serimiz, Asi, Keyifli, Neşeli vs. gibi takılarla devam etmeyi planlamaktadır.
Popülerlik: 2% [?]
Yorum Yapın!