Göstergebilimin gücü ve etkisi tam bu noktada devreye girer. Öyle ustalar vardır ki, kurdukları tek bir kadrajla insanı alaşağı edebilirler, zihni pek çok bilinmeyene, gidilmeyene açabilirler. Epik konuşmalar gibi gelebilir ama eğer bir film görsel olarak bir şey anlatamıyorsa, bu filmin zayıflığından kaynaklanmaktadır.

Sinemanın yapması gereken iki şey vardır bence, birincisi iyi/güzel/özel/ilginç/vs. bir hikâye anlatmak, ikincisi ise seyircide merak uyandırmak. Seyircide merak uyandırmayan film, izlenmemeye mahkûmdur. Ama buradaki merak sadece hikâye bazlı kalmak zorunda değil. Adını unuttum ancak bir usta filminde, kapının arkasında telefonda konuşan bir kadını çekecekmiş. Öyle bir kadraj ayarlanıyor ki, kadının vücudunun yarısı kadrajın dışında. Sette kimse anlam veremiyor tabii, ancak sinemada izlendiğinde, salondaki seyircilerin çoğu, kadının tamamını görebilmek için ters tarafa doğru hareket edip kadını görmeye çalışıyorlar(ayrıntılar burada). Tabii bu günümüzde yemeyecek bir numara. Ancak göstergebilimin doğru kullanıldığı zaman nelere kadir olabileceğine iyi bir kanıt.

O nedenle diyorum ki, tüm sanatlardan besleniyor olsa da, sinemanın temel silahı görüntüdür. Kurgu da önemli olsa da, temsil ettiği şey harekettir. Sinemanın fotoğraftan farkı, kurgudan çok harekettir, zira fotoğraflar ile de bir kurgu yaratmak oldukça kolaydır. Yani bence görüntü bir filmin neredeyse her şeyidir..

İkinci paragrafın cevabı ise ortada zaten. Evet öyledir ve aynen bu nedenledir ki hiçbir, ama hiçbir kitap uyarlaması, hayranlar tarafından beğenilmez ve yeterince derin olmamakla suçlanır, bu gayet normal olmasına rağmen, çok sığ bir tepkidir. Sebeplerini açıklamaya gerek dahi görmüyorum. Asla ve asla “uyarlamaları” uyarlama olarak görmem, iyi bir film mi, atmosfer yaratabiliyor mu bunlara bakarım. Yaratıyorsa başarılı bir filmdir..

Ama o zaman da aklıma şu soru geliyor; roman sanatı zaten bunu yapmıyor mu? (ve bu nedenle kitap okumak film izlemeye kıyasla daha zahmetli ve verimli bir uğraşı değil mi?)